De fabel van de lastenverlichting

Het is weer begrotingstijd in het land. Dan hoor je meestal weer juichverhalen over lastenverlichtingen. Denken politici nu ècht mensen dáármee op het verkeerde been te kunnen zetten? Lastenverlichting heeft altijd gevolgen.

Neem nu die lastenverlaging van een paar miljard door de Staat. Dat kon alleen omdat de Staat heel veel taken over de schutting naar de gemeenten heeft geknikkerd. Daarbij heeft de Staat niet de benodigde muntjes geleverd, maar sprak van lastenverlichting. Gemeenten moeten wel dat verschil betalen. Diezelfde gemeenten kregen een aantal jaren geleden ook al te maken met afschaffing van de OZB voor huurders en waardedalingen van woningen. Dat moet worden opgelost. Een gemeente doet dat b.v. door de OZB te verhogen of uitkeringsgerechtigden te laten werken zonder betaling of de zorg minder toegankelijk te maken. Vaak wordt op voorzieningen, die een wijk zo leuk maken en de jeugd van de straat houdt, of op wijkonderhoud gekort.

Bij alles wat ik hoor over bezuinigingen en lastenverlagingen denk ik: wie gaat dat nu weer betalen? Economie is een communicerend vat! Als er bezuinigd wordt of bij lastenverlagingen vallen er elders klappen. Minder wegenbelasting? Dan minder wegen en accijnsverhoging op benzine. Minder OZB? Dan gaan de voorzieningen dicht en kunt u alleen maar digitaal met de gemeente communiceren en wordt een vergunning en een rijbewijs duurder. Parkeertarieven omlaag? OZB omhoog! Mensen ontslagen? Uitkeringskosten omhoog.

Een econoom prikte op Radio 1 allerlei ballonnen door. Het ging over Koningsdag. Amsterdam zit dan vol met mensen van buiten. “Goed voor de economie” riep de enthousiaste presentator. “Nou”, zei de econoom, “dat maakt helemaal niets uit, het is even leuk voor Amsterdam, maar heel vervelend voor b.v. Zutphen. Er is maar één geld. Wat mensen in Amsterdam uitgeven kunnen ze niet uitgeven in hun eigen woonplaats. Een feestje zorgt niet dat er opeens meer geld is”. Dat geldt ook voor een gemeente.

Kortom: lastenverlichting hiér levert verzwaring dáár op. Het schrappen van een subsidie hiér, levert hogere kosten dáár op.

Een bezuiniging is bijna nooit een bezuiniging, maar een verschuiving van kosten. Dus als u hoort dat er lastenverlichting aan komt, mag u zich ècht steeds afvragen welke voorziening is geschrapt en wat u zelf elders, tegen hogere kosten, moet gaan betalen. Lastenverlichting is een fabel. Iemand betaalt het, uiteindelijk uzelf! Want ook gemeente, dat bent u zelf!

Verschenen in weekblad Groot Nissewaard

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.